Blog

Na ostatnim SLOT-cie Dariusz Paczkowski udzielił odpowiedzi na kilka postawionych pytań:

Czy sztuka przyczynia się do rewolucji?

Mam nadzieję, że do takiej duchowej, umysłowej.

Prowadząc warsztaty i malując z ludźmi w przestrzeni publicznej tak naprawdę chodzi o to, żebyśmy byli w sobie z innymi ludźmi, czy mogli przeglądać się w ludziach jak w lustrach i w ten sposób uczyć się czegoś o sobie, dowiadywać się i trafiać jak najgłębiej do serca. Tylko w tym kontekście (możliwa jest) rewolucja duchowa.

Żyjcie więc i bądźcie szczęśliwe, ukochane dzieci mojego serca i nie zapominajcie, że póki Bóg nie raczy odsłonić przyszłości ludzkiej, cała ludzka mądrość będzie się mieścić w tych paru słowach: Czekać i nie tracić nadziei!

Kończę czytać Hrabiego Monte Christo i znalazłem taką perełkę:

Ale człowiek tej miary, co Monte Christo, nie mógł długo poddawać się melancholii, która ożywia serca pospolite nadając im rzekomą oryginalność, ale serca wyjątkowe – zabija.

O, najsamotniejszy ze wszystkich wygnańców! Czyliż nie umarłeś na zawsze dla świata – dla jego zaszczytów, dla kwiatów, dla złocących się urojeń? I czyliż chmura gęsta, ponura i bezkresna nie zawisła na wieki pomiędzy twoją nadzieją a niebem?

Monolog głównego bohatera z końcówki filmu Dzień świra:

Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając jak termit wyloty ku światłu i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia. I choć przyprawia cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciom. Dość trudu cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina, z której zostałeś utworzony, wyschła i stwardniała. Nikt już się nie dobudzi w tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali może ciebie kiedyś...

Co możesz dać drugiemu człowiekowi (w hierarchii ważności)?

- pieniądze,
- czas,
- przyjaźń.